Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

‘We voelden ons als Obama’

‘Want vrindschap mak ‘t pas fijn.’ Deze treffende zin uit de Venlose evergreen Vader Stad was het motto van het Jocus Toekôms Dreejspan 2019. Want in deel 1 van dit verhaal werd al duidelijk dat de jarenlange hechte vriendschap van Joshua, Joep en Bowe mede het succes bepaalde voor hun regeerperiode tijdens de afgelopen Vastelaovend. Over die vriendschap, een bijzonder bezoek aan het Radboud Ziekenhuis, groupies en twee weken vol joeks vertellen de drie in deel 2 van hun verhaal.

De lakschoenen waren gepoetst. Het rokkostuum gepast. De mutsen perfect op maat. Alle geruchten ontzenuwd. Ze waren er klaar voor. Een redelijk nieuwe traditie is dat de prins en adjudanten van Jocus Toekôms de dag na het Hofbal tijdens het Matinee Musicale in De Maaspoort gepresenteerd worden. Eigenlijk ondergaat het jeugdig Dreejspan bijna dezelfde behandeling en dus ook spanning als de prins van Jocus zelf. “Ik ben nog in mijn rol als Gardekommandant aan die dag begonnen,” aldus Joep. “De geruchten werden steeds sterker. Mensen vroegen ons plagerig: ‘En? Zijn jullie al zenuwachtig?’ Daarop reageerden wij heel relaxed: ‘Ja absoluut, heel zenuwachtig. We speelden het spel mee.”

Zweetkamertje
Na de receptie van Jocus jubileumprins Erik Schnock vertrok het complete gezelschap van Jocus Toekôms naar Central. “Daar begon de opbouw naar de apotheose eigenlijk al,” zo vertellen de drie zichtbaar nagenietend. “Via een speciaal filmpje werden we aan de rest van de groep onthuld. Op het moment dat onze namen bekend waren en iedereen begon te zingen: ‘Dao isse dan, Dao isse dan’ realiseerden we: het gaat beginnen.” Vanuit Central werden Joshua, Joep en Bowe via de artiesteningang van De Maaspoort naar kleedkamer 14 geloodst. “Ja, het beruchte zweetkamertje. Daar kregen we het rokkostuum aan en bouwt de spanning zich verder op.” Even valt Joshua stil. “De volgende presentatie was voor onze familie en vrienden. Toen we naar die zaal liepen, de deuren geopend werden en je iedereen die je dierbaar is, ziet staan...Dat moment. Dat is gewoon magisch en emotioneel.”

Bomvolle zaal
Daarna start het ritueel richting Jocusbühne. Op de bekende stoeltjes, verborgen, in afwachting van de definitieve presentatie. “Wie daar heeft gezeten, weet pas wat het is om lang te wachten. Niet normaal. We hadden trouwens het gevoel dat de zaal op dat vroege tijdstip nog niet goed gevuld zou zijn. Maar nadat onze namen genoemd waren en wij omhoog sprongen, keken we in een bomvolle zaal. Het enthousiasme van de mensen. Die eerste reactie. Dat vuurwerk. Het was echt fantastisch! Dat gaan we nooit meer vergeten.”

Radboud Ziekenhuis
Joshua, Joep en Bowe hadden alleen de maandag na de presentatie niets op het programma staan. De twee weken die volgden waren vervolgens wel bomvol gepland. De eerste keer in historie van Jocus Toekôms dat ook de jeugdprins en adjudanten zo intensief onderweg waren door hun eigen stad. “Dat hebben we grotendeels vooraf allemaal zelf gepland. Na het uitkomen kwamen er steeds meer verzoekjes binnen.” Een van de meest memorabele en gevoelige momenten deed zich voor in het Nijmeegse Radboud Ziekenhuis. “Voormalig lid van Jocus Toekôms Anne Cox lag daar. Volledig verlamd. Ze kon niet praten. Niet bewegen. Maar ze had op haar kamer wel een poster van ons en de vlag van Jocus Toekôms hangen. We hebben toch op een speciale manier een gesprek met haar kunnen voeren. We begrepen elkaar. Dat is heftig, emotioneel, maar ook heel bijzonder om te ervaren.”

Gé van Beek
Zo bestonden de twee weken voor Vastelaovend uit een aaneenschakeling van memorabele momenten. “Ons bezoek aan De Meeuwbeemd was om meerdere redenen onvergetelijk. Het was een bewijs dat wij er ook waren voor senioren in de laatste fase van hun leven, maar het was die avond tevens voor de vijftigste en laatste keer dat Gé van Beek op die plek de presentatie verzorgde. De man die de tekst voor Vader Stad had geschreven. Ons lijflied waaruit het motto ‘Want vrindschap mak ‘t pas fijn’ afkomstig was. Dat was speciaal. Gé was op zijn beurt weer vereerd dat wij er waren. Zijn lied heeft ons verbonden.”

Voorlezen en Joekskemissie
En zo nam de tijd het jonge Dreejspan bij de hand en begeleidde ze zutjes aan richting Vastelaovend. “We zijn nu nog bezig om alleen al die reeks aan ervaringen van voor de Vastelaovend te verwerken, “ zo biecht Joshua op. “Het is echt een rollercoaster. Tijdens de bezoekjes aan basisscholen moesten we kinderen uit boekjes voorlezen. Dat lijkt heel eenvoudig, maar het is inspannend om hun aandacht vast te houden. Die kleine kinderen hebben zoveel energie. Maar ze keken tegen ons op. We waren een voorbeeld en maakten hun enthousiast. Niet specifiek voor ons zelf, maar juist voor de Vastelaovend. Dat is uiteindelijk ook het doel van Jocus Toekôms.” Een ander hoogtepunt was het bezoek aan de feestavond van Jocus Joekskemissie in De Witte. “Het thema was Roze Donderdag en het was de enige avond van de hele periode dat we niet officieel in functie waren, maar gewoon als gasten aanwezig. Verkleed. En we mochten drinken. We kochten vooraf roze panty’s en gingen verkleed als vrouwen naar binnen. Die avond konden we even ontspannen en opladen voor de Vastelaovend zelf. We hebben op het podium gezongen en zagen veel bekenden. Ook het volledige team van Jocus Toekôms was er: Angelique, Mark, Jeroen en Ramon. Het was gaaf om juist hun weer even te zien. De mensen die ons in het voortraject zo goed begeleidt hadden.”

President van Amerika
De vrijdag met het bezoek aan de basisscholen, de Top 555 op de Parade en De Galerie was een voorbode voor wat nog komen zou. Noem de zaterdag. Zeg Boètegewoeëne Boètezitting en de drie gezichten beginnen te stralen. “Op het podium voor Hotel Puur op die overvolle Parade. Man wat was dat gaaf. Echte een zee van mensen tot aan de ING Bank. We voelden ons als Obama. De duizenden en duizenden mensen. Het enthousiasme. Dat kleurrijke pallet. De zon scheen volop. De muziek. De reacties. Ja, daar krijg je een boost energie van. We mochten overal doorlopen. Het gaf ons echt het gevoel alsof wij even de president van Amerika waren. Daarna het podium bij McDonald’s, bij het stadhuis en de Zoepkoel zelf. Het was een trein die pas aan het einde van de middag stopte. Het lijkt alsof bijna de hele stad een met ons op de foto wilde. Weer een onvergetelijke dag. En iedere nieuwe dag leek gaver dan de dagen ervoor.”

Groupies
Vanzelfsprekend was de zondag, de dag van de Kinderoptocht, ook dé dag van Jocus Toekôms. “De tradities op deze dag zijn mooi. De mis in de Jongerenkerk, de sleuteloverdracht in het stadhuis, het inschieten, de optocht. We merkten toen ook echt dat een groepje meisjes ons bijna overal volgde. Ze waren echte fans. Wat? Groupies? Ja, ha ha. Zo kun je het ook met een knipoog noemen. Waar wij waren, waren zij ook. Vanaf de kinderoptocht tot aan het muts afzetten op de dinsdag.” Op zondagavond was het Dreejspan aanwezig bij het optreden van hun favoriete band Van Gelder op de Markt voor het stadhuis. Joshua: “We stonden vooraan en plotseling riep zanger Ron Dings ons het podium op. Drummer Tommy Schouren gaf mij zijn stokjes en ik mocht achter het drumstel plaatsnemen. Ook dat hoort zeker bij die onvergetelijke momenten uit die periode. Zingen en meespelen met Van Gelder voor een volle Markt. We hebben enorm veel energie gegeven, maar we kregen er tevens zo veel voor terug. In de periode voor de Vastelaovend, maar ook tijdens die dagen zelf. En dan de sfeer in de stad tijdens de grote optocht op maandag. Onvergetelijk.”

Laatste dag
Bij de Boerebroelof realiseerden de drie zich echt: dit is de laatste dag. We moeten vandaag nog echt één keer genieten. “Samen met Erik Schnock en zijn adjudanten Paul en Dominique stonden we op het bordes. Daarna weer de Markt op. Even los van alles. Daar beneden keken we elkaar aan en spraken af om nog één dag echt alles te doen wat ons goed leek. Dit nemen ze ons nooit meer af.” En dan met een lach: “Onze gedachte was: ze kunnen ons toch niks meer maken. Ook als we iets doen wat niet in het protocol zou passen. We zijn met alle mensen gaan praten, hebben weer zingen, ook al kunnen we dat niet. Juist dat maakte het zo gaaf. Het waren onze laatste uren als Dreejspan.” Het ‘muts afzetten’ in De Maaspoort was een bevestiging van de populariteit die Joshua, Joep en Bowe in die twee weken hadden opgebouwd. De foyer van het theater was volledig gevuld. En ja, ook onze groupies waren er weer. Vooraan natuurlijk. Het was tevens een ideaal moment om een ode te brengen aan het Ald Weishoês, de plek waar de basis ligt van Jocus Toekôms. De baarmoeder van deze unieke vereniging. Na het muts afzetten, zak je even in. Dan komen emoties los. Iedereen knuffelt elkaar. Er stonden veel mensen met tranen in de ogen. Het was het einde van een intense, maar onvergetelijke periode met een prachtige groep die ons gesteund hebben. Vrijwilligers, vrienden, het team van Jocus Toekôms en natuurlijk onze ouders.” Nadat de laatste plechtigheden gepleegd waren, trok de groep naar het stadhuis voor het ritueel van grote broer Jocus. “Op het moment dat bij Erik Schnock en zijn adjudanten de muts afging, keken we naar boven en begon voor ons eigenlijk opnieuw het grote dromen. Stel je voor. Wij drie. In 2033 misschien als het Dreejspan van Jocus zelf. Ja, schrijf dat maar op. 2033!” Het Dreejspan bleef die nacht slapen in het Theaterhotel aan De Markt. “De volgende morgen liepen we naar buiten en alles was weer gewoon. Dan denk je: wat is hier eigenlijk allemaal gebeurd. De magie leek misschien verdwenen, maar die prachtige momenten dragen we voor altijd met ons mee. Eenmaal thuis realiseerden we pas hoeveel cadeaus tijdens de receptie we hebben ontvangen. Dan denk je: waar hebben we dat aan verdiend?”

Nu Joshua, Joep en Bowe een paar weken verder zijn en hun gewone leven weer leiden, zijn veel ervaringen nog steeds niet goed verwerkt. “We blijven foto’s en filmpjes kijken; praten er nog steeds veel over. Al die magische momenten, die spontane en hartverwarmende reacties. Hier hadden we jarenlang van gedroomd. Of het een ongekend succes was? Wij willen niet arrogant zijn, maar ja dat was het gewoon. Wij waren als jeugdig Dreejspan knuffelbaar voor iedereen. Althans, dat denken we. Zo voelden het. In principe zijn we nog kinderen en waren er voor iedereen van 0 tot 99. Iemand zei: jullie waren een Dreejspan om nooit te vergeten. Zo’n zin blijft je altijd bij. Andere mensen zeiden: dankzij jullie wil mijn kind ook lid worden van Jocus Toekôms. Dat kunnen we trouwens iedereen aan raden. Wie bij deze vereniging betrokken wordt, belandt in een warm bad. Waarschijnlijk heeft onze hechte jarenlange vriendschap een essentiële rol in het succes gespeeld. We kennen elkaar door en door. Dan kom je weer bij die zin van Vader Stad uit:‘Want vrindschap mak ‘t pas fijn.’. En dan denken we: als dit al mooier was dan die jongensdroom en wij ervaringen hebben opgedaan die je niet goed een plaats kunt geven. Zo overweldigend. Dan denken we alleen maar: Hoe moet het zijn om echt dé prins van Jocus te worden?”

Tekst: Rob Buchholz

Foto's: Dreejspan Jocus Toekoms

Plaats een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.