Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Reünie Valuascollege Deel 4: Harry Pouwels

‘Eigenlijk is het Valuascollege het Harvard van Venlo’

Vanwege de grote reünie van het Valuascollege laat Venloos Verleden een aantal bijzondere ex-leerlingen uit de historie van deze scholengemeenschap aan het woord. Mensen die om een bepaalde reden meer zijn dan een voetnoot in de geschiedenis van hun school. In dit vierde en laatste deel komt Harry Pouwels aan het woord. Tegenwoordig bekend als longarts in VieCuri, maar natuurlijk vooral als Vors Joeccius XI van Vastelaovesvereniging Jocus.

LVF_033020150005De herinneringen over zijn periode op het Thomascollege (het gebouw waar nu het Valuascollege in gevestigd is) liggen bij hem nog vers in het geheugen. Namen van docenten, maar ook bijzondere gebeurtenissen weet hij zich nog perfect te herinneren. Pouwels begon zijn periode aan het Atheneum in 1968, een roerige periode.

Campusgevoel

“Wat mij vooral is bijgebleven is de kansen die wij op deze school kregen. Het ging niet alleen om leren. De totale ontwikkeling van de leerling stond hier centraal zodat ook andere talenten tot bloei konden komen. Dat heb ik bijzonder gewaardeerd en heeft mij mede gevormd tot de persoon die ik nu ben. Mijn zoon heeft recentelijk een half jaar op Harvard in Boston gestudeerd. Toen ik hem daar bezocht, proefde ik de sfeer van het Thomascollege weer. Hij studeert  medicijnen, maar bij die opleiding komen zoveel andere aspecten aan bod: talen, geschiedenis, politicologie. Dat verklaart het succes van die Universiteit. Dankzij die vergelijkbare totaalaanpak en ook het campusgevoel dat het Thomascollege met het Internaat toen al had, is het niet zo vreemd om te stellen dat deze school eigenlijk het LVF_033020150001Harvard van Venlo is.”

Stille liefdes

Pouwels zag de school groeien. Er was niet alleen les in het hoofdgebouw, maar al snel kwamen daar de gebouwen 400 en 600 bij. “Ik begon net na de invoering van de Mammoetwet. Bovendien kwamen eind jaren zestig nog veel kinderen die bekend staan als de Babyboomgeneratie naar school. Ieder jaar kreeg het Thomascollege er dus honderden nieuwe leerlingen bij. Ondanks die drukte hadden wij het voordeel om tussen de lessen door altijd even vijf minuten buiten te zijn om van het ene gebouw naar het andere te wandelen. Het was heerlijk om iedere keer weer even frisse lucht te happen.” Tijdens die momenten genoot de jeugdige Pouwels niet alleen van de buitenlucht.  “Ja, ik zag wel eens iemand rondlopen waar ik stilletjes interesse in had,” zo klinkt het met een bescheiden lach. “Zeker in die momenten tussen de lessen door had ik bepaalde dames op de korrel, maar ik was toen nog echt te onzeker om ze te benaderen. Dat hoort bij die leeftijd. Ja, er zijn in die zes jaar wel een aantal kalverliefdes geweest. Het stelde in principe niet zo veel voor, maar dat zijn LVF_033020150002wel de leuke herinneringen die je altijd bij blijven.”

Democratie en medezeggenschap

Ondanks het feit dat hij opgroeide in de jaren van de Flower Power is Pouwels naar eigen zeggen nooit echt rebels geweest. “Ja, ik heb ook lang haar gehad en stiekem sigaretjes gerookt. Wie daar niet aan mee deed, werd als een zacht ei beschouwd. Natuurlijk kreeg ik wel eens strafwerk. Dat bestond uit het tig keer overschrijven van het schoolreglement. Ik heb het zo vaak overgeschreven,dat ik het haast uit het hoofd kon. Maar veel gekker is het met mij niet geworden. Wij keken eigenlijk vooral heel erg tegen de leerlingen uit de hogere klassen op. Daar zaten wel diverse ruigere types bij. Die gingen op stap in Bonaparte en eisten meer democratie en zeggenschap op school. Het afzetten tegen gezag, kerk en de overheid past natuurlijk bij die roerige periode. Deze leerlingen zorgden wel voor sfeer en ze kregen uiteindelijk wel het een en ander voor elkaar. Zo werd tijdens de pauzes voor het eerst popmuziek door de geluidsinstallatie gedraaid. Dan klonken de hits van The Beatles en The Rolling Stones buiten over het grasveld en de cour.”

LVF_033020150003Unieke film

De klas van Harry Pouwels – A3C – had het unieke idee om hun dagelijkse bezigheden op film vast te leggen. “Ja, en wij hebben alles zelf gedaan; inclusief geluidsopname. Het doel was om onszelf met de docenten te vereeuwigen. Zo zijn  leerkrachten  gefilmd terwijl zij aan voetballen zijn tegen leerlingen op het sportveld. Op de Hei speelden we de Tweede Wereldoorlog na. Dan liep de leraar met een helm en een speelgoedgeweer rond. Het scheikunde lokaal lieten wij ontploffen. Eigenlijk moet ik die film laten digitaliseren. Het is een uniek tijdsdocument, waarin heel goed  de sfeer van toen wordt weergegeven.” Volgens Pouwels toont juist dit plan aan hoe vrij leerlingen waren om zichzelf te ontwikkelen. “Wij hadden het idee en de docenten vonden het leuk om mee te doen. Het paste bij de sfeer van de school en bij de tijdsgeest.”

[su_spacer size=”10″]

Opleiding

Zoals gezegd was het onder andere de totaalaanpak van het Thomascollege waardoor Harry Pouwels naar eigen zeggen mede de persoon is geworden die hij nu is. Dat hij ooit een bijzondere functie als longarts zou krijgen, kreeg pas tegen het einde van zijn verblijf op deze school vorm. “Eigenlijk wilde ik het onderwijs in. Lesgeven leek mij ontzettend leuk. Maar hoe meer de periode van het eindexamen naderde, hoe meer ik over mijn toekomst ging nadenken. Voor mij was vooral vastigheid van belang. Ik dacht: zieke mensen zijn er altijd, dus misschien is het beter om arts te worden. Het enige probleem was dat ik geen Natuur- en Scheikunde in mijn eindexamenpakket had. Gelukkig bood een cursus in Utrecht uitkomst. Daar was het mogelijk om in één jaar beide vakken op Atheneum-B niveau te doen.” Vier dagen in de week reisde Pouwels op en neer. Een bijbaantje had hij niet. Daarvoor was geen tijd. Het was een pittige klus. Zoveel blijkt ook wel uit de resultaten: van de 33 studenten die aan de cursus begonnen, was Pouwels de enige die slaagde al was dat met een herexamen.  Maar de ontbrekende vakken waren binnen en bleef hij in Utrecht om met zijn studie  te beginnen. “Ik heb daarna nooit meer zo hard gestudeerd dan in dat ene jaar. Mijn verdere opleiding  kostte minder moeite.”

De huidige longarts is vooral zijn ouders erg  dankbaar dat hij de kans kreeg om te studeren. “Mijn vader was mijnwerker. Hij heeft zijn hele leven hard gewerkt en mij de mogelijkheid gegeven om zo ver te komen. Ik kom uit een arbeidersgezin, maar heb mijn kansen wel met beide handen aangegrepen.”  Het komt wel eens voor dat Pouwels in zijn praktijk oud docenten kan helpen en begeleiden tijdens hun ziekte. “Ze herkennen mij nog allemaal. Dat vind ik wel heel bijzonder. Het is fijn om iets voor ze terug te doen. Zoals gezegd: zij waren belangrijk in mijn ontwikkeling; nu kan ik iets voor hun betekenen. Dat maakt dit werk voor mij nog specialer.”

Fotografie: Leon Vrijdag
Tekst: Rob Buchholz

[su_spacer size=”10″]

About the Author

Plaats een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.