Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Let there be Rock – Part 2 – Grenswerk, Venlo

‘Ligt de toekomst van het Classic Rock genre in handen van tributebands?’

"Mijn zoon heeft zichzelf de akkoorden en de solo van Sweet Child o’ Mine volledig eigen gemaakt,” aldus een trotse vader afgelopen vrijdagavond in een uitverkocht Grenswerk. "Hij staat echt te genieten. Dit is zijn kans om de muziek van Guns n’ Roses ook echt live te horen."

Na het succes van de eerste editie in 2015 van Let there be Rock – een tributeavond met een aantal coverbands uit het Classic Rock genre – besloot het Venlose poppodium al snel een vervolg te plannen. The Ultimate Guns n Roses Tribute mocht terugkeren en tevens slaagde men er in om één van de beste Nederlandse coveracts te boeken: Physical Graffiti, een band genoemd naar het legendarische dubbelalbum van Led Zeppelin uit 1975. Een plaat waarop de psychedelische heavy rockband zichzelf op alle fronten overtreft. Noem de stijl plus het muzikale vakmanschap van deze Britten maar gerust Hoge School Rock. Misschien is de term Academisch nog beter op zijn plaats. Vier heren, vier sterke karakters en ieder een meester op hun eigen vierkante meter. De ijzige uithalen van zanger Robert Plant, het zware, soms bluesgeoriënteerde, maar technisch perfecte gitaarwerk van Jimmy Page in combinatie met de retestrakke ritmesectie van bassist John Paul Jones en meesterdrummer John Bonham is voer voor liefhebbers en analisten. Concentreer je tijdens het beluisteren van de vaak lang uitgesponnen nummers op één van de bandleden en bij alle vier apart gaat een wereld van technisch vernuft voor je open.

Om je daar als coverband in vast te bijten, getuigd van lef. En dat hebben de heren van Physical Graffiti duidelijk. Zeker dankzij de ervaren frontman Andrew Elt die in zijn eigen stad liet horen dat hij de uithalen van Plant akelig dicht benaderde. Nee, het werk van Zeppelin is niet allemaal even makkelijk te verteren. Maar Physical Graffiti ging ook de nummers voor meer geoefende luisteraars niet uit de weg. Een track als In my time of Dying vraagt om aandacht van het publiek. Het luide applaus en gejuich vanuit de zaal was een bewijs dat het gros ook dergelijke lange nummers zeker waardeerde. Maar bij Whole lotta of Love, Rock and Roll, Communication Breakdown en natuurlijk bij Stairway to Heaven - één van de meest fabuleuze Classic Rock tracks ooit geschreven - ging het publiek echt massaal los.

Over het algemeen gemakkelijker in het gehoor liggend, zijn de sleazy rocknummers en overbekende reeks aan hits van Guns n’ Roses. Deze ultimate tributeband mocht de avond openen. Live and Let die, November Rain, Welcome to the Jungle, You Could be Mine, Don’t Cry, Knocking on Heaven’s Door, Paradise City. Iedereen brult ze mee. Een band wiens werk vooral leunt op drie legendarische albums die de gemiddelde rockfanaat van haver tot gort kent. Zelfs de nummers die niet het predicaat ‘hit’ dragen – zoals Mr. Brownstone, It’s so Easy en My Michelle – werden door bijna iedereen woord voor woord meegezongen. En bij het sterk uitgevoerde Sweet Child o’ mine klonk het gitaarwerk nagenoeg perfect. Kids van amper tien jaar oud, puisterige pubers, trendy studenten, giechelende en zwaar opgemaakte tienermeisjes, huisvrouwen, traditionele rockers op leeftijd met bierbuiken; iedereen genoot. Ja zelfs een brave huisvader van zeker 70 jaren jong stond met een gebalde vuist in de lucht mee te deinen. Is dat het verborgen succes van avonden als deze? De grote namen van het zo geliefde Classic Rock genre sterven langzaam uit of treden niet meer op; wat blijft er dan over?

Het gemêleerde publiek in het uitverkochte poppodium bewees dat er ook bij aankomende generaties nog steeds behoefte is om deze nieuwe vorm van klassieke muziek te blijven horen. Steeds meer festivals durven het aan om tributebands naast reguliere acts te boeken. In Nederlandse theaters worden steeds vaker klassieke internationale popalbums integraal uitgevoerd. Gewoon door Nederlandse muzikanten. Bekend dan wel onbekend. En het publiek? Dat smult er van.

Ook Grenswerk programmeert diverse tribute-avonden waar het werk van een grote naam uit de popgeschiedenis door anderen wordt uitgevoerd. Hoe kijkt de programmeur van het Venlose poppodium - Johan Hauser - tegen deze ontwikkeling aan? "Om heel eerlijk te zijn, ben ik zelf ook enigszins verbaasd over het succes van deze trend. Wij zijn verleden jaar met Let there be Rock begonnen omdat er duidelijk vraag naar tributebands was. Daarbij was het ons doel om niet zomaar de eerste de beste coverband te boeken, maar wel voor de hoogste kwaliteit te gaan. Het idee van Let there be Rock moest binnen het concept passen dat wij met Grenswerk voor ogen hebben. Dit betekent niet dat wij lukraak dergelijke bandjes gaan boeken. We hebben in 2015 vreselijk veel promotiewerk in de regio rondom die avond gedaan. Maar dat de zaal bij die eerste editie direct uitverkocht was, verraste mij zeker."

Volgens Hauser hebben velen de behoefte om de klassieke pop- en rockmuziek op deze manier te ervaren. "Ben eerlijk. Dichterbij dan dit zullen de mensen ook niet meer komen. Wij richten ons vizier dan ook voornamelijk op tributebands van acts die niet meer bestaan of optreden. Het nut van bijvoorbeeld een Coldplay coverband ontgaat mij een beetje. Die groep is zelf nog bijzonder actief. Maar een band als Led Zeppelin treedt niet meer op. Ik stond vrijdagavond in de zaal en dacht: hoeveel van deze mensen zullen nog een show van de originele band gezien hebben? Hun drummer John Bonham is overleden op de dag dat ik ben geboren. Ik bedoel maar. Hoewel ik zelf niet zo veel met deze groep heb, was ik toch bijzonder aangenaam verrast door het ongekend hoge niveau van Physical Graffiti."

De komende maanden organiseert Grenswerk nog een aantal tribute-avonden. Dan ter ere van Freddie Mercury, Michael Jackson en David Bowie. Eveneens drie grote namen uit de historie van de popmuziek die niet meer onder ons zijn. Volgens Hauser moet ook daar wel een idee achter zitten. "Het idee rondom This is Jackson is afkomstig van lokale artiesten. Deze jongens waren zo enthousiast. Ze hebben een grote band om zich heen verzameld en verwerken er een dusdanig uitgebreide choreografie plus fraaie visuals in dat wij van mening zijn dit initiatief een podium te moeten bieden." Bij de andere twee tribute-avonden heeft het volgens Hauser met de sterfdag van de artiest te maken. "Bowie zou 8 januari 2017 70 jaar zijn geworden. Bovendien is het twee dagen later precies een jaar geleden dat hij is overleden. Hetzelfde geldt bij Freddie Mercury. Die is eind november alweer 25 jaar geleden gestorven. Achter die tribute-avonden zit dus een gedachte. En dat is de manier zoals wij bij Grenswerk aan dit fenomeen onze bijdrage willen leveren."

[su_spacer]

Tekst: Rob Buchholz

Fotografie: Leon Vrijdag

Plaats een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.