Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Feel the 50’s in Venlo

Deel 1: ‘Toen was Venlo voor ons nog te dorps en te netjes’

De jaren 50 zijn hot. Steeds vaker zien we kledingstijlen of andere modetrends uit dat decennium terug in het straatbeeld van 2015. Een ander bewijs dat deze bijzondere periode weer terug is, blijkt uit het succes van het Feel the 50’s Festival dat dit weekend voor de derde keer in het Venlose Nolenspark plaatsvindt. Vetkuiven, petticoats, hot rods, rock n roll en nog veel meer begrippen uit de jaren 50 staan drie dagen centraal.

LVF_080920150002De makers van Venloos Verleden spraken met een aantal bewoners uit de binnenstad die dit decennium bewust hebben meegemaakt. Zij vertellen hoe de sfeer in het centrum was. Waren de vetkuiven en andere trends uit de Verenigde Staten ook naar hier overgewaaid of bleef hier alles rustig? In dit eerste deel halen Jos Coopmans, Emile Veldhuis en Ad Born herinneringen op uit deze periode en vertellen zowel over hun vroege jeugdjaren als ook over de eerste wilde stapavonden.

Eerste stapavonden

Het is een decennium dat bepaalde associaties oproept. Toch eindigden de jaren 50 niet op 1 januari 1960. Sterker: een aantal aspecten van die periode waren pas in de jaren daarna in Venlo merkbaar. Zeker in het begin van de zestiger jaren bloeide ook pas het echte uitgaansleven in de binnenstad op. Of om met de woorden van de drie gezworen vrienden te spreken: “Venlo was voor ons eind jaren vijftig nog vaak te dorps en te netjes.” Zowel Coopmans als Veldhuis zetten al op 13-jarige leeftijd hun eerste stappen in de Venlose cafés. Een daarvan was Blue Note op de Parade. “Daar speelden ze al jazzmuziek. Dat was muziek LVF_080920150001die toen populair was. Overigens spraken diverse mensen schande van dat café omdat zij als eerste op kerstavond geopend waren. Dat was toen echt not done.” Terwijl de drie heren met zichtbaar plezier herinneringen ophalen, passeren diverse roemrijk namen van markante en echte Venlose etablissementen de revue. Dansen bij de Capri bar, als 15-jarige jongens bier drinken bij Astoria of bij café de Beurs en eind jaren 50 werd er al gedanst bij Trocadero. “Maar we gingen ook graag naar de Grolsch Quelle,” lacht Jos Coopmans met pretoogjes. “Daar stond een dame achter de bar met een dirndl jurk aan. En die had me daarin toch een paar grote jongens verstopt. Poeh! Daar konden wij als knaapjes vol verbazing naar kijken.”

Naate vinger

Zonder toestemming van de ouders waren de heren ook te vinden bij de 8 Betskes. Coopmans: “Bier drinken voor een kwartje. Daar ging het wat ruiger aan toe; dus pap en mam verboden ons daar naar toe gaan. Maar je weet hé; wat van thuis niet mag wil je juist zien. En in het weekend gingen we na 12 uur nog dansen bij het Nationaal want daar waren de meisjes te vinden. LVF_080920150004Als Venlose jongens tegen elkaar werd er dan gezegd: we gaon efkes unne naate vinger haole.” Emile Veldhuis: “Het mag nu vreemd klinken, maar toen wij begin jaren zestig onze eerste baantjes hadden, gingen wij echt bijna zeven dagen in de week wel op stap. En na ieder avondje uit aten we een Loempia bij Azië. Dat was traditie.” Ook Theo Lamberts van Bakkerij ’t Soete Huis maakte deel uit van hun vriendengroep. “Na een avondje kegelen bij het Stationshotel konden we Theo al bij de bakkerij van zijn vader afzetten. Mocht hij direct aan het werk.”

Duitsland

Wat in Venlo niet was, vonden de heren wel direct over de Duitse grens. “Daar hadden ze alles wat God verboden had,” aldus Born. “We zeiden dan: even de Duitse taal ophalen want daar was een zaak waar in de nisjes meisjes zaten. Daar kon je dan even mee kletsen.” Hij lacht. “Ja, in sommige zaken liepen ze daar oben ohne. Dat was toen allemaal spannend. Pas toen later begin jaren zestig Palermo in Venlo opende, gingen we daar ook voor de dames naar toe. Wel nette meiden hoor. Vooral die uit Tegelen. Dat waren toen de beste. Daar kwamen zelfs Duitsers voor LVF_080920150005naar Venlo.”

Mode

Hoe zat het eigenlijk met de typische jaren 50 mode? Liepen in Venlo jongeren met echte rock ’n roll kleding aan? “Mwah, dat viel wel mee,” zo probeert Coopmans zich te herinneren. “Eind jaren 50 liepen wij vooral keurig met een jasje en stropdasje. De vetleren stropdas wel te verstaan,” zo lacht hij. “Ja en later volgden de bakkebaarden.  Pas later werd de kleding gewaagder met de hotpants of meer van die soorten kleding.  Maar dat was echt veel later. Petticoats en die leren jasjes zoals je in Amerikaanse films zag? Nee, daar liep in Venlo niemand mee. De jukebox was wel in diverse zaken te vinden.”

Vastelaovend

Het uitgaansleven stond in de jaren 50 dus nog echt in de kinderschoenen. Het was het decennium van na de oorlog en de Venlonaar was bezig met herstel. Het puin was geruimd, nieuwe gebouwen en huizen werden uit de grond gestampt en grote bakken met geld om veel vertier te zoeken, werd nog niet verdiend. Het waren echt de late jaren 50 en later de zestiger jaren dat het Venlose uitgaansleven tot bloei kwam. Goede herinneringen bewaren de heren wel aan de Vastelaovend. Het Venlose volksfeest werd toen al bijzonder uitbundig gevierd. Met name de voorbals waren legendarisch. “Wat dacht je van het Middenstandsbal. Dan zag het op de Parade zwart van de mensen. Voor het T&A bal (Techniek en Ambacht) gold hetzelfde verhaal. De mensen gingen dan wel massaal op stap. Ja, veel van die bals waren in de Prins van Oranje, maar de Venlonaar vierde dat vooral op straat. En mensen stonden gewoon met een glas bier buiten. Niet met die plastic bekers zoals dat tegenwoordig moet. Nee. Je nam het glas weer mee naar binnen als je een nieuwe bestelling ging halen. Met de Vastelaovend zelf gingen bij Café de Witte op de Parade alle meubels eruit. Muziek door luidsprekers was er niet. Wij zongen zelf. Met het hele café of er was iemand binnen met een trompet die de melodie speelde en dan zong iedereen mee. En dinsdagavond om 12 uur was de Vastelaovend echt voorbij. Ja, de kerk was dan zelfs open zodat de eerste mensen al een assekruutske konden halen. Het waren andere tijden dan nu. Of het sentiment is weten wij niet, maar volgens ons was het vooral gezelliger. Mensen trokken veel meer naar elkaar toe. Maar ach, een beetje sentiment mag toch best?”

Fotografie: Leon Vrijdag
Tekst: Rob Buchholz

[su_spacer size=”10″]

Plaats een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.