Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Faatse: Dorris Titulaer – deel 2

Deel 2:‘De mooiste dingen in het leven gebeuren als je er geen geld mee verdient’

In het tweede en laatste deel van haar levensverhaal vertelt Dorris Titulaer over de kennismaking met Bart van der Pol. Vanzelfsprekend komen ook de successen in de danswereld aan bod, maar tevens vertelt ze over de rol als mentor en hoe haar sociale aanpak voor diverse mooie momenten zorgt.

 Ze staat bekend staat als een vrouw met veel mooie emotionele kanten. “Problemen kun je op verschillende manieren aanpakken; oplossen als het kan. Als het niet is op te lossen, dan is het belangrijk om te aanvaarden en los te laten.” Als ze tijdens het gesprek een aantal keren moeilijke momenten aanhaalt, zucht ze diep en zegt: “Het is zoals het is.” Deze uitspraak is misschien wel haar levensmotto en gebruikt ze ook vaak om haar echtgenoot Bart van der Pol op andere gedachten te brengen. “Ja, Bart en ik hebben vaker discussies over allerlei zaken. Zeker als het om wereldproblematiek of politiek gaat zijn we misschien wel tegenpolen. Bart is vaak van mening dat vroeger alles beter was, maar hij houdt mij met beide benen op de grond.”

Kennismaking met Bart

Dorris Titulaer draait er niet om heen. “Bart zorgde voor een keerpunt in mijn leven. Altijd stond ik voor anderen klaar. Telkens weer stond voor iedereen de deur open. Tot het moment dat Bart zei: en nu is het afgelopen. Je hoeft niet meer voor iedereen tot diep in de nacht klaar  te staan.” Ze leerden elkaar in 1982 kennen op het strand van IJmuiden. “Bart vroeg mij mee uit en zo zijn we naar elkaar toe gegroeid. Een jaar later zijn we getrouwd. Natuurlijk heeft hij heimwee naar het westen; dat is altijd gebleven. Hij vindt de mentaliteit van ‘recht voor zijn raap’ veel beter als die van de zuiderling. Hier draaien ze volgens hem overal om heen. Uiteindelijk heeft Bart hier toch zijn plek wel gevonden Ik woon hier, heb in Venlo mijn dansschool. Daarom is deze plek ons thuis.”

Showgroep

Voordat Bart in haar leven kwam danste Dorris in een meiden showgroep Silver waar zij tevens de choreografieën voor maakte. “Wij waren aangesloten bij een management in Maastricht en traden veel op in het buitenland. In steden als Keulen, Berlijn et cetera. Vaak met een totale show inclusief orkest, zang, buikdanseres en fakir. Dat waren mijn wilde jaren. Er waren momenten dat er zelfs bodyguards ons moesten begeleiden. Eigenlijk waanzin. Er werken veel mannen in deze branche en die bescherming was gewoon nodig. Ja natuurlijk genoot ik van die bescherming, hoe maf het ook was, maar het was ook Bart die hier op de rem trapte. En terecht.”

Songfestival Duitsland

À propos: songfestival Duitsland? Hoe kwam je daar terecht? “Ze hadden mij gecast dankzij de choreografie die ik verzorgde voor een show van Wella in diverse discotheken. Ik zorgde daarbij blijkbaar voor het juiste showelement en had volgens de organisatie van het Duitse songfestival veel gevoel voor drama. Als groot liefhebber van dat liedjesfestijn was dat aanbod natuurlijk meer dan een wow-ervaring. De opnames waren in Bremen, ik verzorgde de choreografie en werd als een prinses behandeld. Als vrouw van nog geen 40 jaar is dat natuurlijk fantastisch om te ervaren. De Duitse showwereld is zo ongelooflijk professioneel. Elk detail klopt.” Titulaer kreeg zelfs een aanbod om in München voor het ZDF te gaan werken. Ze besloot er van af te zien. “Dat aanbod hield in dat ik niet alleen mijn werkzaamheden voor de studio moest stopzetten, maar tevens Venlo moest verlaten. Dat kon ik allebei niet.”

Mentor

Dorris bleef dus haar stad –waar ze in 2003 een waarderingsonderscheiding kreeg - en haar leerlingen trouw. Het sociale karakter dat ze van haar ouders erfde, was ook nu weer bepalend. “De mooiste dingen in het leven gebeuren als je er geen geld mee verdient. Ik werk soms wel zestig uur, maar alles wat ik doe, doe ik met passie. Vooral op momenten dat anderen hulp nodig hebben. Bart zegt wel eens: je moet niet denken dat je Moeder Theresa bent, maar ik ben wie ik ben en zoek altijd naar rechtvaardigheid. Ja, het is zoals het is. Mijn vak bestaat uit meer dan les geven.” Dorris krijgt nog steeds veel lieve berichtjes en kaarten van leerlingen die ze geholpen heeft hun zelfvertrouwen terug te vinden. Kinderen waar ze altijd voor klaarstond; ook die met privéproblemen. “Er zijn wel eens leerlingen waarvan de ouders het niet breed hebben. Dan zorg ik dat ze de juiste schoentjes krijgen of toch de lessen kunnen volgen. Als je een kind kunt helpen, kijk je niet naar het geld. Wij hebben geen tweede huis; zelfs geen auto. Bart en ik leven modaal. Als ieder modaal mens iets voor de minder bedeelden over zou hebben, zou de wereld er nog beter uit zien. Het is goed om er voor een ander te zijn. Het is een investering voor jezelf.” De rol als mentor van de Royal Academy of Dance is Dorris dan ook op het lijf geschreven. “Ik doe dit sinds 2007 en beschouw het echt als een eer. En nee, ook die taak hoef ik niet voor het geld te doen, want de vergoeding is echt niet royaal. Wat het inhoudt? Ik begeleid studenten tijdens hun laatste jaar en bereid ze voor op het werkveld. Dankzij mijn jarenlange ervaring en kennis van deze wereld, vertel ik ze alle ins en outs. Daarvoor ben ik zelfs al naar Monaco gereisd. Ik doe het graag.”

Doorzetter

De val van de trap die ze in eigen huis maakte in april 2012 had een grote impact op haar leven. Dorris moest twee maanden revalideren bij De Munt in Tegelen. Dat betekende dat ze gedurende die periode nauwelijks lessen kon geven. “Ik brak mijn enkel, maar ook mijn schouder. Op maar liefst vijf plaatsen. Na een aantal weken droegen mensen mij in een rolstoel de woning in zodat ik toch weer les kon geven. Ja, dan komt die doorzetter toch weer in mij naar boven. Die vechter. Die kracht die ik als jong meisje al in mij had, kwam ook nu weer van pas. Mensen zien mij wel eens als iemand uit een wereld van glitter en glamour. Ook door de kleren die ik draag, maar dat is slechts een deel van mij. Nog steeds wil ik voor anderen klaar staan. Zelfs tijdens onze veelbesproken laatste vakantie in Tunesië ten tijde van die aanslag. Bart en ik zijn gebleven. Dat leverde ons enige kritiek op, maar wij komen daar al vijftien jaar en hebben er veel vrienden. Er zijn daar niet alleen mensen vermoord. Er is een heel land vermoord. Ouders die de studie van hun kinderen niet meer kunnen betalen, mensen die bang zijn hun huis te moeten verkopen. Alleen vanwege het feit dat de toeristen plots weg bleven. Dan laat ik juist een sterk signaal zien. Wij blijven en wij gaan er volgend jaar ook weer terug. Die strijd voor rechtvaardigheid zit gewoon in mij.”

Veel van haar leerlingen heeft ze naar dansopleidingen begeleidt. Zelfs nog in de jaren daarna. “Gelukkig heb ik met velen nog een supergoed contact, ook na al die jaren. Op het moment zit Lois Hermans op de nationale balletacademie in Amsterdam en ga ik 7 november naar de open dag. Jody Geysendorpher zit op de FHK in Tilburg en volgt daar de HBO opleiding Urban Contemporary. Inmiddels geeft zij bij mij hip hop lessen.” Dorris begeleidt leerlingen niet alleen in dans maar ook mentaal en dat beschouwt ze als haar grote kracht. “Het is belangrijk om er voor ze te zijn. Ik wil nog jaren doorgaan met lesgeven. Veel leerlingen zie ik dan ook als familie. Ik vind het fijn om mensen bij elkaar te brengen. Geven is wat mij het meest blij maakt in mijn leven . Ik denk dat iedereen met een doel op deze wereld is gekomen. Mijn doel is die passie verder te geven en hulp te bieden aan iedereen die het nodig heeft.”

Tekst: Rob Buchholz

Fotografie: Leon Vrijdag

[su_spacer size="20"]

 

 

Plaats een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.