Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Faatse: Dorris Titulaer – deel 1

Deel 1: ‘Mijn moeder was in alle opzichten een voorbeeld voor mij’.

In het tweede portret dat wij exclusief voor Venloos Verleden presenteren, staat Dorris Titulaer centraal. De 57-jarige dansdocente nam in 1978 de balletstudio van haar moeder Gerty Klaassen over. Voor deze serie vertelt ze openhartig haar levensverhaal waarin alle hoogte- en dieptepunten de revue passeren. “Ik heb mijn hele leven moeten vechten voor alles. Wat gebeurd is, heeft mij gevormd.”

Titulaer staat niet alleen bekend als dansdocente, maar vooral ook als een sociaal betrokken persoonlijkheid. Een eigenschap die ze naar eigen zeggen van haar ouders heeft overgenomen. “Mijn vader was een nuchter persoon. Die zei altijd: ik heb drie lange broeken, maar ik kan er maar één tegelijk dragen. Waarom zou ik er dan nog meer moeten kopen? Hij keek naar de wereld om hem heen en investeerde liever in iets goeds voor bijvoorbeeld gehandicapte kinderen. Ook liet hij bijvoorbeeld een draaimolen op de Kwartelenmarkt neerzetten zodat alle kinderen er van konden genieten. Hij wilde altijd helpen."

Gerty en Sjir

Dorris Titulaer zag op 27 februari 1958 het levenslicht in het huis waar ze nu nog steeds samen met haar echtgenoot Bart van der Pol woont. In de kelder van deze ouderlijke woning beheerde haar moeder in die periode al de eigen balletstudio. Al op jonge leeftijd was ook de jonge Dorris daar te vinden. "Ik was amper drie jaar oud toen ik vanaf het bankje aanwijzingen meende te moeten geven. Ja, ik zag al snel wat er goed en fout ging. Dankzij mijn moeder kreeg ik dat met de paplepel ingegeven. Wij zijn thuis met muziek en theater groot gebracht. Het was dan ook niet meer dan logisch om in de voetsporen van mijn ouders te treden." Gerty Klaassen en Sjir Titulaer traden zowel samen als apart veel op in de jaren na de tweede wereldoorlog. "Mijn vader zong onder andere eigen operetteliedjes in het Venloos dialect en had tevens een one man show. Mijn moeder – die in Duitsland was geboren – vertaalde deze weer in het Duits. Ook zij verzorgde solo optredens. Mam was niet alleen een befaamd danseres; ze kon ook heel goed piano spelen en zingen, maar in de oorlog mocht dat niet van de Duitsers. Ja, ook samen verzorgden zij optredens; zelfs buiten de eigen stad. Zo waren ze vaak in Nijmegen, maar ook in Duitsland te vinden. Ze pakten het echt professioneel aan. Pap maakte zijn decors bijvoorbeeld allemaal zelf. Het waren twee creatieve geesten die elkaar gevonden hadden."

Alcohol

Als klein meisje leefde Dorris Titulaer in eerste instantie een gelukkig leven. Doordat haar ouders hun werk direct aan huis hadden, leidde het gezin (inclusief de jongere zus Wendy) een gelukkig bestaan. Op de plek waar Dorris nu dagelijks haar danslessen verzorgt, beheerde haar vader namelijk jarenlang een café. Vanaf haar tienerjaren veranderde er echter veel. "Mijn jeugdjaren waren om meerdere reden niet eenvoudig. Ten eerste bleek ik diabeet te zijn. Dat constateerde een arts toen ik 12 jaar jong was. In die tijd was die ziekte nogal gecompliceerd om onder controle te houden. Niet veel later raakte mijn moeder verslaafd aan de drank. Zij miste het leven op het podium en koos ter compensatie voor sterke drank. Door mijn ervaringen durf ik dan ook te stellen dat alcoholisme een ziekte is. Vanaf het moment dat het met mam echt slechter ging, had dit ook weer zijn invloed op mijn vader waardoor ook hij ziek werd. Hoewel hij in zijn café graag de clown speelde, was pap in feite een heel eenzame man. Wij begrepen elkaar en hadden daar weinig woorden voor nodig. In feite waren wij twee gevoelige zielen onder één dak."

Londen

Na haar jaren op de MAVO en HAVO koos Dorris voor een leven in Londen waar ze startte aan de Royal Academy of Dance. Moeder Gerty was in alle opzichten haar voorbeeld, dus was het een bewuste keuze om deze opleiding tot dansdocente te volgen. "Ik was 17, maar door de situatie thuis toch al redelijk volwassen. Op mijn 14e verzorgde ik al de bankzaken voor mijn ouders. Ik deed tevens de oudergesprekken op de lagere school van mijn jongere zusje. Pap en mam deden hun werk, maar functioneerden door hun ziektes steeds minder goed. Of ik daar goed mee om kon gaan? Nee, het was moeilijk. Op momenten van verdriet zat ik stilletjes in een hoekje met mijn verdriet, maar die situatie vormde mij natuurlijk wel voor de rest van mijn leven. Om eerlijk te zijn, weet ik nog maar weinig van eerste twaalf levensjaren. Het leek goed. Maar misschien heb ik bepaalde zaken verdrongen? Ik weet het gewoon niet. Gek hé!" Titulaer woonde het eerste half jaar in Londen op de bovenste etage van een hotel waar meerdere studenten leefden. Gedurende het tweede semester verbleef ze in de woning van een kennis. "Daar leefde ik in wat de Britten een basement noemen. Mijn studie was alles; de omstandigheden waren voor mij bijzaak" Alles stond in het teken van haar passie: het doel om dansdocente te worden. "Ik besteedde mijn geld liever aan een goed studieboek dan aan eten. Als ik een pizza kocht, deed ik daar twee dagen mee. Ja, de volgende dag at ik het restant koud op." Na het eerste jaar vertrok Dorris voor de zomervakantie terug naar Venlo. Daar trof ze naar eigen zeggen een puinhoop aan. "Alles wat ze had opgebouwd was ingestort. De balletschool had met een dalend aantal leerlingen te maken. Voor mij was het duidelijk: ik kon niet terug naar Londen."

Studeren en werken

De klap was hard. Haar moeder die in alles een voorbeeld voor haar was geweest, veranderde volledig. "In mijn ogen kon zij vroeger alles. Zingen, dansen, vertalen. Het was zo’n sterke en intelligente vrouw. Zij heeft zelfs de officiële papieren voor de zaak van mijn vader behaald. Door haar ziekte veranderde niet alleen haar eigen leven, maar ook bij mij stond alles op de kop." Voor Titulaer bestond er gelukkig de optie om de rest van de opleiding op andere locaties te volgen. Docenten die de opleiding in Londen met succes hadden afgerond, waren gediplomeerd om in hun eigen land colleges te verzorgen. "Langzaamaan nam ik de lessen van mijn moeder over en na een jaar kwam ook de balletstudio op mijn naam te staan. De combinatie van studeren en werken was zwaar. Als ik nu terugkijk vraag ik mezelf af: hoe heb ik het volgehouden?"

Schuldig

Haar vader overleed in 1981 op slechts 57-jarige leeftijd. Niet veel later in de jaren 80 moest Dorris het besluit nemen om haar moeder te laten opnemen bij de Vincent van Gogh kliniek in Venray. Door de ziekte leed Gerty Klaassen aan Korsakov en was ze in eigen huis niet meer te handhaven. "Meerdere keren per nacht stond ik op om alles in huis te controleren. Om twee uur, om vijf uur; telkens was er die onrust. Kijken of het gas was uitgedraaid, controleren waar mijn moeder mee bezig was. Zelfs een jaar na haar vertrek werd ik nog rond die tijdstippen wakker. Dat ik haar weg moest brengen en met een Rechterlijke Machtiging op een gesloten afdeling liet plaatsen, was een vreselijk moeilijke beslissing. Daar voelde ik mij jarenlang schuldig over. Ook mijn oma heeft mij dat lang verweten, maar later begreep ze mijn beslissing. Toen zei ze: Dorris, je kon niet anders." Vaak zocht Dorris haar moeder in de kliniek op. "Na zo’n bezoek was ik geestelijk kapot. Soms was ze ook nog wel eens een dagje thuis. Als ik haar dan terugbracht, brak mijn hart. Maar ik wist: het kon niet anders. Zoals gezegd: het is een ziekte. Een vreselijke ziekte. Mijn moeder had zoveel talent, maar het geldt voor meer creatieve mensen. Of het nu Amy Winehouse is of wie dan ook. Artiest zijn, is een gevaarlijk beroep."

In het volgende deel vertelt Dorris over haar kennismaking en huwelijk met Bart van der Pol. Maar ook over de ontwikkeling van de balletstudio, haar inspiratiebronnen, haar sociale wereldbeeld, de successen en mogelijkheden in het buitenland, maar ook waarom zij toch haar eigen Venlo en de studio altijd trouw is gebleven.

[su_spacer size="20"]

Tekst: Rob Buchholz

Fotografie: Leon Vrijdag

[su_spacer size="20"]

 

 

  1. ineke manders Reply

    Dorris,ik heb je vroeger altijd heel anders beoordeeld.Door dit artikel krijg ik een beter beeld van je.Wat goed om deze info te lezen!Het leven is vol ups en downs.Knap dat je daar doorheen bent gekomen!

  2. Lucy Martens Reply

    Het breekt mijn hart dit te lezen!
    Ik heb les gehad van Gerty van mijn 4e tot mijn 13e en deze jaren zijn mede bepalend geweest voor de rest van mijn leven. De muziek, de “beschaving” die je als meisje uit een eenvoudig milieu meekreeg.
    Ik ben op mijn 13e verhuist met mijn moeder en 2 broertjes naar Groningen, waar mijn moeder vandaan kwam.
    Mijn vader was inmiddels, mede door de drank, overleden
    Ik ben nu 65 en natuurlijk ook al een echte grunniger, maar Venlo zit nog altijd in mijn hart,
    en de geur van die kelder zal ik nooit vergeten.
    Lieve groet, Lucy Kral-Martens

Plaats een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.