Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Jo Peeters – Deel 2: ‘De mensen in Friesland waren fantastisch voor ons’

De hongerwinter in drie persoonlijke verhalen

In het eerste deel van zijn verhaal over de hongerwinter vertelde Jo Peeters over de ervaringen tijdens het najaar van 1944. Hij verbleef op diverse adressen en moest steeds meer moeite doen om aan eten te komen. Vandaag in deel twee komen de ervaringen van de evacuatie naar en het verblijf in Friesland aan bod. Tevens haalt de 85-jarige Venlonaar herinneringen op over de terugkeer in eigen stad.

Vergeten wat er in die tijd gebeurd is, kan ik natuurlijk niet

Vergeten wat er in die tijd gebeurd is, kan ik natuurlijk niet

Hij herinnert het zich nog goed. “Ja, op 14 januari 1945 werden wij door de politie ons huis op de Veldenseweg uitgejaagd. Het gebeurde wel heel vriendelijk. Ze boden zelfs hun excuses aan, maar we moesten vertrekken.” Deze evacuatie betekende deze keer ook echt weg uit Venlo. Ondanks de striemende kou en het dikke pak sneeuw begon Peeters en de rest van de nog aanwezige gezinsleden aan een voettocht naar het Duitse Kaldenkirchen. Van de overgordijnen waren rugzakken gemaakt om de laatste eigendommen mee te nemen. Eenmaal bij het station van Kaldenkirchen aangekomen, kreeg iedereen een plek toegewezen in de gereedstaande wagons. De mensen waren klaar om via Duits grondgebied naar de noordelijke provincies van Nederland te reizen.

Treinreis

De reis in Duitsland verliep relatief rustig. Peeters: “Bij Oldenzaal ging de trein weer de grens over. Terug in Nederland. Onze eerste stop was in Zwolle en daar kreeg ik twee witte boterhammen met boter en een glas melk aangeboden. Geloof me als ik zeg dat wij ons de koning te rijk voelden.” Een dag later reisde het gezelschap per trein verder. Via Sneek naar Leeuwarden. Het was in de treinwagons zo extreem koud dat de tenen van mijn broer bevroren. Ik zat zelf gelukkig vlak bij de deur, had dus wat meer ruimte en kon daardoor regelmatig mijn tenen bewegen.” In Leeuwarden werden de evacues weer hartelijk welkom geheten. “Ze gaven ons eten; onder andere erwtensoep. Voor ons leek het alsof ze alles hadden. Tevens werd iedereen ontluisd. Na dat welkom werden wij verdeeld. Iedereen kwam ergens anders terecht. Een boer met paard en kar haalde ons op. Mijn plek werd een boerderij in Nieuwebildtzijl; een heel klein dorpje in Friesland. Mijn broers kregen een andere verblijfplaats toegewezen. Ja, gezinnen werden gescheiden, maar het was niet anders. De eigen veiligheid en welzijn stonden voorop. Bovendien waren de mensen uit Friesland goed voor iedereen.”

Buikloop

Jo Peeters beleefde relatief rustige maanden in Friesland. “Ja, ik was veilig en kreeg voldoende te eten. Dat was een andere situatie dan de laatste maanden in Venlo. Het eten was vaak zelfs verrassend lekker. Op een dag kreeg ik een kan slagroom voorgezet. Dat was het allerlekkerste gerecht dat ik mij toen kon voorstellen. In mijn enthousiasme at ik echter te veel. Mijn lichaam was niet meer gewend aan vet eten en de slagroom had zijn uitwerking.” Tien dagen lang had Peeters last van stevige buikloop. Elke dag kwam de dokter langs om te kijken hoe het met hem ging. Na zijn herstel hielp hij mee op de boerderij. “De boer had koeien, schapen, geiten en paarden. De koeien mocht ik roskammen, de paarden kregen minder aandacht en de geiten waren puur voor de slacht. Ook heb ik tijdens mijn verblijf in Nieuwebildtzijl geleerd om te ploegen. Het was daar rustig. Er waren geen Duitser zodat er alle ruimte en kans was om te spelen.”

Fotografie: Leon Vrijdag
Tekst: Rob Buchholz

[su_spacer]

  1. Miriam Houkes Reply

    wat ontzettend leuk om dit verhaal te lezen! Mijn vader woonde destijds ook op de Veldenseweg, maar zij zijn in ’44 met o.a. De familie Ketelings van de melkboer al geëvacueerd naar Friesland. Omdat het gezin Houkes zo groot was werden de kinderen bij verschillende families onder gebracht. Jaren later is pap samen met mam de desbetreffende familie gaan bezoeken. Dit was een zeer bijzonder weerzien.
    Recent is de zus van mijn vader overleden en hebben ze prachtige brieven gevonden die geschreven zijn in de oorlogstijd in Venlo. Wat een zeldzamen documenten en wat geeft het prachtig weer hoe het er aan toe ging. Mijn vader leeft gelukkig nog steeds en heeft ook nog veel verhalen uit die tijd. Mijn opa werkte bij de gasfabriek en bij het bombardement zat hij daar onder de trap, hetgeen zijn leven redden omdat de trap schuin bleef staan en het puin op de trap viel. Ach ja. Ik hoop dat deze verhalen nog veel opgeschreven worden, zodat de herrinering nooit verloren gaat. Hartelijke groeten Miriam Houkes

  2. yvonne Reply

    Wat ein geschiedenis o jo! Det heb ik altied interesant gevonden , en ein moei verhoal, leafs yvonne deckers

Plaats een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.